محور این مقاله، بررسی نظریّۀ آیتاللّٰه لاریجانی دربارۀ «حقیقی بودن علم اصول» است. دیدگاه ایشان، مبتنی بر سه گزارۀ اصلی است؛ نخست: مفاهیم دانش اصول، ذاتاً حقیقیاند؛ دوم: گزارههای اصولی، غالباً واجد حقیقتاند و سوم اینکه تعیین ماهیّت (حقیقی یا اعتباری) برای دانش اصول، تأثیری در روشِ تحلیل مسائل آن ندارد. این پژوهش که به روش توصیفی - تحلیلی نگاشته شده است، پس از تحلیل دقیق این دیدگاه با بیان شواهد و استدلالهایی، نشان میدهد که مفاهیم و گزارههای دانش اصول در موارد متعدّدی - بهویژه در مباحث الفاظ، اصول عملیّه و حجج - از سنخ اعتباریّات هستند. در ادامه، مقاله این نکته را تبیین میکند که قائلشدن به ماهیّت اعتباری برای دانش اصول، دگرگونیهای اساسی در روش تحلیل و استنتاج در این دانش ایجاد میکند؛ به این معنا که اعتباریّات، فاقد قابلیّت برقراری رابطۀ تولیدی با یکدیگر و با حقایق هستند؛ بنابراین، استدلالهای برهانی دربارۀ آنها بیمعناست. این تمایز بر تعریف مفاهیم اعتباری و شیوۀ استدلال در گزارههای اعتباری دانش اصول، تأثیر مستقیم دارد؛ بهگونهای که تعریف مفاهیم اعتباری، باید بر مبنای غایات اعتبار صورت پذیرد نه بر اساس تعریف منطقی (جنس و فصل) و استدلال بر گزارههای اعتباری نیز باید بر اساس ملاک «لغویّت و عدم لغویّت و با توجّه به لسان اثباتی ادلّه» انجام شود نه بر مبنای رابطۀ علّی و معلولی و همین نکته، ضرورت این تحقیق را روشن میسازد.