حجیت سنّت پیامبر (ص) از بنیادهای مهم در دانش اصول‌فقه است که در سده‌های اخیر، جریان قرآن‌بسندگان (قرآنیون) به تلاش برای زیرسوال بردن آن پرداخته‌اند. در این میان، از دلایل مهم برای اثبات حجیت سنّت پیامبرص در میان فریقین، این بوده که در قرآن‌کریم به لزوم پیروی از دستورهای پیامبر9 تأکید شده و از سویی دیگر، در میان دستورهای پیامبر (ص)، دستور به پیروی از سنّت ایشان (بدون هیچ تفصیلی) وجود دارد که انضمام این دو دلیل، حجیت سنّت ایشان را به‌طور مطلق ثابت می‌نماید. اما اشکالی که در این‌باره مطرح ‌شده، تردید در عمومیت معنای واژه «السُنَّة» در این احادیث است؛ یعنی در نگاه اشکال‌کنندگان، معنای این واژه به‌گونه‌ای در منابع لغوی گزارش‌ شده‌ است که با توجه به آن، حجیت سنّت نبوی به‌عنوان دلیل مستقلی در کنار قرآن‌کریم قابل‌اثبات نیست. مقاله پیش‌رو، با صرف‌نظر از دلیل عصمت پیامبر (ص)، به تمرکز بر دیدگاه­های لغویان و مقایسه و تحلیل آن‌ها پرداخته و اثبات نموده است که در این اختلاف­نظر میان لغویان، حق با قائلان به عمومیت معنای واژه «السُنَّة» است و در نتیجه، این اشکال در حجیت سنّت پیامبر9 کاملاً نادرست است.